Kako AI modeli mijenjaju modne kampanje i otvaraju nova pitanja na polju etike
U avgustovskom izdanju Vogue magazina pojavio se prvi oglas sa modelom kreiranim vještačkom inteligencijom (AI). Guess je predstavio savršenu plavušu koja nosi ljetnju kolekciju, a mala napomena u uglu otkriva da je model digitalan. Iako Vogue tvrdi da nije bila urednička odluka, kampanja je izazvala brojne reakcije.
Kompanija Seraphinne Vallora razvila je AI modele za Guess nakon što ih je putem Instagrama kontaktirao suosnivač brenda Paul Marciano. Među deset ponuđenih prototipa, odabrane su dvije verzije – digitalna plavuša i brineta – koje su zatim dodatno oblikovane do savršenstva.
Iako se ovaj potez može smatrati tehničkim napretkom, on istovremeno otvara ozbiljna pitanja za modnu industriju.
Modeli i agencije koje ih zastupaju već decenijama vode borbu za raznolikost i inkluziju, nastojeći razbiti uske i zastarjele standarde ljepote. Pojava savršeno uniformisanih AI modela, bez mana, godina ili autentičnosti, mogla bi ugroziti te pomake i vratiti industriju unazad – prema nedostižnim idealima koji su ostavljali mnoge žene van kadra.
Transparentnost je takođe problem – u Velikoj Britaniji nije zakonski obavezno jasno označiti AI sadržaj, a Guessova oznaka na oglasu u Vogue-u je mala i lako se previdi.
Dok se AI modeli sve češće pojavljuju u reklamnim kampanjama, otvara se i važno etičko pitanje: ko ima pravo na nečije lice kada je ono vještački generisano? Ako digitalni lik podsjeća na stvarnu osobu — da li je to slučajnost, inspiracija ili neautorizovano korišćenje identiteta?
U vremenu kada granica između stvarnog i digitalnog postaje sve tanja, pitanje kome zapravo pripada lice u eri vještačke inteligencije postaje sve važnije.
